عبرت

گویی که تازیانه میزنند برپشت تارها

                             چرخ فلک ز تار ما گسیخته افسارها

پود دلای مردمی زتارها گسیخته

                            راهی راه دورشدندعاشق ودلدارها

خواهی که برتوبگذرداین روزگار بی وفا

                             دیگرمجوتوعاشقی درکوچه بازارها

اسان گذرکندهمی گرتوگذرکنی زاو

                               امده اند ورفته اندمیان روزگارها

عبرت بگیرجانا گرجان زتن رهاگشت

                               آسان زبند درایندغلام وجان نثارها

تاوان جرم

به تاوان کدامین جرم

تنم از تشنگی

شلاق را برسینه میخواند

به جای عشق وشعر وفرزانگی هردم

صدای سرب وساتور و تبر را

به یک مهمانی دیرینه میخواند

عجب ازمردمان کوته فکر

که همچون باد در مشتند

به تاوان کدامین جرم

من بیچاره را کشتند.

تاوان بودن

نمی دانم سراغی از شقایق ها گرفتن اشتباه است

در این برزخ سراغ لاله بودن یک گناه است

ملخ ها در چمنزاران وخرمن ها رهایند

نمیدانم چراتاوان بودن اشک وآه است

چراغ شیخ شهراشوب شهرشعله میتازد

ولی این شور پروانه به نور شمع هر از گاه است.