گذر عمر

هرلحظه ای از عمرم به بطالتی گذشت

 

                          اخرندیدی ،که به چه حالتی گذشت

 

پیش تمام دوستان و یاران،خجل

 

                        شرمنده،که عمری به خجالتی گذشت

 

در مکتب بزرگان و واعظان عشق

 

                      ساعت پی دقیقه امد و به رذالتی گذشت

 

افسوس که عمری گذشت ای یارباوفا

 

                         دیر امدی و امدنت به ندامتی گذشت

 

ای کاش در این محفل سیاهی و تیره

 

                         ان لحظه که صباامد و به صداقتی گذشت

 

گذرعمر را در ان ساعت نگه میداشتی

 

                         یاسالیانی که از عمرم به جهالتی گذشت

 

انگار که این زندگی یک دمی بیش نبود

 

                            ان سالیان درازی که به ساعتی گذشت.

 

محکوم

محکوم به صدحرف نگفته

 

مجبور به صدراه نرفته

 

اسان بریدیم و شکستیم دل خود

 

از چاله فتادیم به صد چاه نهفته

 

قربانی قربانی خودشد دل ما

 

مجنون به صدناله و صد اه نگفته

 

تاقصه ی این غصه به دفتر نوشتیم

 

مذموم به صد ناز و به صد راز شنفته

 

اواز و غزل خواندم ان شب همه رفتند

 

مدیون دوصد فکر و دو صد ادم خفته.

صدای نفس

دفتر نقاشی خود باز کنم

 

تا کشم یک نفسی

 

به زمین جان بخشم

 

به سیاهی شب تیره خود رنگ امید زنم.

 

به هوا یک دم عشقی بدهم

 

به ستاره

 

به ترک های لب او بوسه زنم

 

به صدای وزش باد

 

دو سه چند قاصدکی هدیه دهم

 

به اتاق دل هر کودک خُرد

 

پنجره باز کنم تا به افق

 

    تا نرنجد یک موجود

 

از صدای نفس این انسان.

سیگار

سیگارم چه خوب درک میکند مرا

 

چه زیبا کام میدهد این نو عروس

 

هر شب در تنهایی هایم لباس سفیدش رابرایم میسوزاند

 

و من تا صبح بر لبانش بوسه میزنم.

 

چه لذتی!!!

 

او ازجان مایه میگذارد و من از عمر. 

کاش

کاش میشد:

بچگی رازنده کرد

کودکی شد کودکانه گریه کرد

شعر قهر قهر تا قیامت راسرود

ان قیامت که دمی بیشتر نبود.

فاصله با کودکی هامان چه کرد؟!

کاش میشدبچگانه خنده کرد.!!!

حس دوست

میان انها تو فقط می مانی

لحظه ای بامن باش

تا ابد در دل من مهمانی.

هرثانیه که میگذرد

چیزی از تو را باخود میبرد.

زمانه غارتگر غریبی است

همه چیز را بی اجازه میبرد

تنها یک چیز را برای همیشه باید فراموش کند!

                 "حس دوست"

دهان دختر زیبا تهی ز دندان است

 

که هر شکسته دندان بهای یک نان است

 

درابادی ویران شده دیگر نان نیست

 

و همه مردم شهر بانگ برداشتند که چرا سیمان نیست

 

وهیچکس فکر نکرد که چرا ایمان نیست

 

وزمانی شده است که به غیر از انسان

 

 هیچ چیز ارزان نیست.

عشق ادمی

ادمی در اغوش خداغمی نداشت

 

پیش خداحسرت هیچ بیش و کمی نداشت

 

دل از خدا برید و در زمین نشست

 

صدبار عاشق شد و دلش شکست

 

به هر طرف نگاه کرد راهش بسته بود

 

یادش امد یک روز دل خدا را شکسته بود.

مادر

شما ای خاطرات پوسیده و در هم!!!

 

من امشب میمیرم به کنجی یکه و تنها

 

نمیخواهم کسی کس را خبر سازد

 

و مادر شاهد جان کندنم باشد

 

پدر چشمان بازم را به هم بندد

 

دگر مادر دگر در دفترم شعری نخواهی دید

 

دگر از من نمی پرسی کجابودی چه میکردی

 

اگر روزی رفیق مهربان امد پرسیدت فلانی کو؟

 

بگو شبی در حسرت ناکامی جان داد و اخرین لحظه چنین گفت

 

خدا حافظ رفیقانم

 

خداحافظ تو ای مادر.

                                            تقدیم به تمام مادران دنیا 

بیزار

ازهجوم شبانه بیزارم

 

ازگلایه و بهانه بیزارم

 

به وقت خواب و سکوت و ارامش

 

ازرقصش تازیانه بیزارم

 

درروزگارپرکینه ونفرت 

 

از رازونیاز کودکانه بیزارم

 

درمیان بوسه های پرهوس و آتشین

 

ازآمدن شعرعاشقانه بیزارم 

 

به وقت سر دادن سرود ازادی 

 

ازسکوت مطلق زمانه بیزارم 

 

هنگام صدای سُم این اسب اجل 

 

از ساز و دهل و کمانه بیزارم 

 

به وقت کوچ کردن ومردن من 

 

از غم و گریه و ناله شبانه بیزارم 

 

وزمردن بی بهانه بیزارم

 

از هجوم شبانه بیزارم .

خدایا!!!!!

یک مرگ بدهکارم وهزار ارزو طلبکار

                خسته ام

یاطلبم رابده یاطلبت رابگیر...

افسوس

دوباره دلم بارانیست 

اما وجودم برهوت است

بغض هایم شکل رعد اسمانیست

ولی افسوس این مردم به بغض من 

اشاراتی ندارند

و هرباری مرا با چشم خویش دیدند

به هر شکل و بیانی طعنه ایی بر دوشم انداختند

که ایا مقصدت اینجاست؟

ولی افسوس زبانم را نمی فهمند....

چه باید کرد؟

چه باید گفت؟

کجا باید رفت؟

کجاباید گفت؟

 

چشم ها راباید بست

 

جور دیگر باید خفت.

حالم گرفته از این شهر

 

که ادمهایش همچون هوایش ناپایدارند

 

                        گاه انقدر پاک که باورت نمیشود

 

                                   گاه چنان الوده که نفست میگیرد

عبرت

گویی که تازیانه میزنند برپشت تارها

                             چرخ فلک ز تار ما گسیخته افسارها

پود دلای مردمی زتارها گسیخته

                            راهی راه دورشدندعاشق ودلدارها

خواهی که برتوبگذرداین روزگار بی وفا

                             دیگرمجوتوعاشقی درکوچه بازارها

اسان گذرکندهمی گرتوگذرکنی زاو

                               امده اند ورفته اندمیان روزگارها

عبرت بگیرجانا گرجان زتن رهاگشت

                               آسان زبند درایندغلام وجان نثارها

تاوان جرم

به تاوان کدامین جرم

تنم از تشنگی

شلاق را برسینه میخواند

به جای عشق وشعر وفرزانگی هردم

صدای سرب وساتور و تبر را

به یک مهمانی دیرینه میخواند

عجب ازمردمان کوته فکر

که همچون باد در مشتند

به تاوان کدامین جرم

من بیچاره را کشتند.

تاوان بودن

نمی دانم سراغی از شقایق ها گرفتن اشتباه است

در این برزخ سراغ لاله بودن یک گناه است

ملخ ها در چمنزاران وخرمن ها رهایند

نمیدانم چراتاوان بودن اشک وآه است

چراغ شیخ شهراشوب شهرشعله میتازد

ولی این شور پروانه به نور شمع هر از گاه است.

اشک....

قطره گریه بارون روتن پنجره مونده

                   تیرگی دل ابرا صورت ماهو پوشونده

حالا با پای پیاده توی جاده ها اسیرم

                   تا که روزی برسه دستای گرمتو بگیرم

                                                                             

                                                                             (امیرباغدشتی)

سکوت

صدها سخن دارم

   ولی افسوس...

زبانم را نمی فهمدکسی از این مترسک های بی مغز

سکوتی گر کنم هردم

به فریادم نمی اید کسی از عمق این شبهای بی فردا

وشبگرد زمانم لابه لای کوچه های تنگ وتاریک

میان لعنت و نفرت

ز بهت این عجایب

پی یک چوبه ی دار است.

انتظار

همه ارزویم این است

که تو را کنم نگاهی

که تمام لحظه هایم

شده یک سکوت و آهی

به کدام سو روم من

که بتابد افتابت

همه روح وجان این تن

به فدای نیم نگاهت

به خدا که قسم که این جان

ز فراق تو غمین است

و تو گرکنی نگاهم

بخدا بهشتم این است

ای خدا زمان را نگه دار

تافرارسد زمانم

به دو دست خویش گیرم

سر ودست و روح وجانم.

نیایش

خدایا

زندگی را از تنم بستان

سکوتی من نمی خواهم

سکوتی که سخنهادارد از پشت

سکوتی که تمام حرف های بیچاره راکشت.

سکوتی میخواهم که گنگ و بی صداباشد

سکوتی همچو یک مرگ درخواب یک کودک.

شعر کوتاه

ثانیه های زندگی

درگردش زمانه اند

گیج وخراب گشته اند

سوی کدام خانه اند

صدایی سرد وطولانی

 نگاهی تند وطوفانی

دلم پاییز

هوایی خشک

نفس ها حبس

زبانم گنگ

چراهیچکس به فریاد گل نرگس نمی اید.

باهرنگاه

باهرسکوت

صدهاسخن میتوان شنود

باهرنفس

باهرقلم

ز "عشق"

غزل میتوان سرود

درد انتظار

           بیا ساقی که می در جام ما خون است

                        بیا اینک که می مرز جنون است

          تمام عمر ما سرد و نفس گیر

                       نگو دیگر چنان است و چنون است

          صدای عشق را دیگر نوا نیست

                        اگر باشد همه فن وفنون است

          نه شیرینی نه فرهادی نه عشقی

                        بیا اینک که عشق همرنگ خون است

         همه تنها و بی کس بی چراغیم

                        تمام قصه هامان سووشون است

                                                                                                                    محمدقاسمی