ابیات گمنام

ازگلایه و بهانه بیزارم

به وقت خواب و سکوت و ارامش

ازرقصش تازیانه بیزارم

درروزگارپرکینه ونفرت 

از رازونیاز کودکانه بیزارم

درمیان بوسه های پرهوس و آتشین

ازآمدن شعرعاشقانه بیزارم 

به وقت سر دادن سرود ازادی 

ازسکوت مطلق زمانه بیزارم 

هنگام صدای سُم این اسب اجل 

از ساز و دهل و کمانه بیزارم 

به وقت کوچ کردن ومردن من 

از غم و گریه و ناله شبانه بیزارم 

وزمردن بی بهانه بیزارم

از هجوم شبانه بیزارم .